از همان اوایلی که وارد فضای حوزه علمیه الزهرا شیراز (خواهران) شدم ،همیشه برقِ یک نگاه و یک ابهت آسمانی مرا به خود جذب می کرد.

پیر زنی خمیده قامت، اما با راست هیبت که طلبه ها او را به اسم خانم دکتر صدا می کردند.

صورتی باریک به رنگ مهتاب، با بینی استخوانی. لاغر اندام و زیبا رو.

چشمان درشت و نافذِ میشی رنگش در مهتاب صورتش، زیبایی رنگین کمان را در ذهن ها تداعی میکرد.

نام قدیمی و پر طمطراق “سیمین تاج “واقعا برازنده او بود.

شاهزاده خانمی که انگار نرجس وار از دلِ تاریخ معاصر بیرون آمده بود که خادم آل الله بشود.

با آنکه خمیده قامت بود و گام های لرزانی داشت، اما به برنامه صبحگاهی و سلام دادن به اهل بیت در هر صبح دلبستگی و پایبندی زیادی داشت. از پله های قدیمی حوزه هر روز سر ساعت بالا می آمد و زیر گچبری زیبای آخر سالن فروتنانه به همراه طلاب می نشست و به اهل بیت سلام می کرد.

مدرک پزشکیش را سالها قبل در بهترین دانشگاه های انگلستان گرفته بود اما خدیجه سان، تمام ثروت، جوانی و زندگیش را وقف پرورش دختران و زنان و مادران شهر شیراز کرد تا نسلی خدایی و عفیف را در دامنشان پرورش دهند.

و امروز  در آستانه 20 مهر و ششمین سالگرد عروج عرفانیش شاگردانش به رسم هر سال یادش را گرامی داشتند.

یادت بخیر خانم دکتر

به یاد

سر کار خانم مرحومه دکتر سیمین تاج مویدی ؛ موسس حوزه علمیه الزهرا شیراز ( قدیمی ترین حوزه علمیه خواهران استان فارس- تاسیس 1343)