کاش هیچ وقت نمی دانستم

که می دانی

می بینی

تمام نا خوانده ها و نا نوشته هایم را

تحمل برق نگاهت

هنوز هم که هنوز است

با همه سردی وجودم

آتش ام میزند

گاهی این قدر واسه دیگران نسخه می پیچیم که یادمون میره که خودمون هم بیماریم

گاهی اینقدر درگیر مشکلات دیگران میشیم که یادمون میره خودمون هم گرفتاریم

مادرم حرف خوبی می زنه میگه تا بود همین بوده و تا هست همین هست

مردم هستند و مشکلات رنگارنگشون

حالا قصدم از این صغری کبری چیدن ها چیه؟

همه حرفم اینه

که حتی اگه پیامبر باشی تو ایمان

رستم باشی تو قدرت

دایه دلسوز تر از مادر باشی تو محبت

حاتم طایی باشی تو بخشش

باز هم نمیتوانی دنیا و مشکلات دنیا را حل کنی

چون تو خدا نیستی!!!

چند لحظه هم واسه خودت وقت بگذار

چون اولین چیزهایی که ازت بازخواست میشه

عمر و وقت و زندگی خودته

وَلاَ تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَى عُنُقِكَ وَلاَ تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُومًا مَّحْسُورًا »

(و دستت را به گردنت زنجير مكن و بسيار [هم] گشاده‏دستى منما تا ملامت‏ شده و حسرت‏ زده بر جاى مانى )،

(پ .ن: سوء برداشت نشه منظورم ترک امر به معروف و … نیست ،منظورم تهذیب نفس  ورسیدگی به خانواده و زندگی شخصیه)

بلیت ماندن است مانده روی دست های من
در این همه مسافر حرم نبود جای من؟

رفیق عازمِ سفر ، فقط سلام من ببر
سفارش مریض حضرت امام را ببر

“سلام نسخه"را ببر ببین دوا نمی دهد؟
از او بپرس این مریض را شفا نمی دهد؟

چقدر تا تو با قطارها سفر کند دلش؟
چقدر بگذرند زائرانت از مقابلش؟

چقدر بادهای دوریت مچاله اش کنند؟
و دوستان به روزهای خوش حواله اش کنند؟

مرا طلای گنبد تو بی قرار می کند
کسی مرا به دوش ابرها سوار می کند

خیال می کند که دیدن تو قسمتش شده
همین کسی که دارد از خودش فرار می کند

به بادهای آشنای شرق بوسه می دهد
به آتش ارادت تو افتخار می کند

به این امید ، ضامن رئوف تا ببیندت
هی آهوان بچه دار را شکار می کند

هزار تا غروب در مسیر ایستاده ام
به هر که آمده به پای بوس نامه داده ام

من از کبوتران گنبد تو کمترم مگر؟
که بعد سال ها نخوانده ای مرا به این سفر

قطارهای عازم شمال شرق می روند
دقیقه های بی تو مثل باد و برق می روند

کسی بلیت رفتنی به دست من نمی دهد
به آرزوی یک جوان خام تن نمی دهد

بلیت ماندن است مانده است روی دست های من
در این همه مسافر حرم نبود جای من؟

مثل احساس روزهای امتحان

مثل راحتی بعد از تمام شدن امتحانات

مثل شیرینی  خواب راحت بعد از یه امتحان سخت

مثل لذت دیدن لبخند معلم از نمره خوب

مثل حس غرور از رضایت پدر و مادر

مثل شادی

مثل شور

مثل خنده

کاش

آخرتمون هم همین شکلی باشه…