بی حوصله صفحات مجازی را باز می کرد. بی هدف اخبار و کامنت های مردم را دید می زد. گرانی بنزین، سیاست های دولت، بوقلمونِ ترامپ، هو شدن ملانیا، مهناز افشار در شبکه اینتر نشنال، مزدک میرزایی و ….

که ناگهان نگاهش به تبلیغ یک چتکده افتاد. از روی کنجکاوی روی صفحه کلیک کرد.

نام و سن را که وارد کرد، ناگهان هجوم پیام های خصوصی و حرف های رکیک بود که به سویش سرازیر شد. از تبلیغ چتکده های دیگر گرفته تا شنیع ترین کلماتی که میشودتایپ شود.

به بالای صفحه نگاه کرد که دعای فرج امام زمان نوشته شده بود و نگاهی به اعضا کرد که اسم ها و پروفایل ها هیچ سنخیتی با دعای بالای صفحه نداشت.

نگاهی به صورت خسته ی پدرش انداخت که از خستگی روی زمین خوابش برده بود. صفحه را بست . بلند شد پتویی را به آرامی به روی پدرش انداخت و با خود گفت:

دستمزد پدرِ خسته من، گشت و گذار دخترش در چنین عشترکده های بی در و پیکر و چنین کاباره های مجازی مزخرف نیست….

گناه کردم و دیدی..

به روی خود نیاوردم اما تو بخشیدی

دوباره گستاخ تر و جری تر

بیشتر و بی پرواتر تکرار کردم

دوباره دیدی و امیدت از منِ گستاخ نا امید نشد

با خود گفتم چون تو خدای بزرگی دارم گناهانم بی ارزش است

بزرگی گناه من هر چقدر باشد به پای کرامت تو  که نمی رسد

بهانه تراشیدم

توبه ی ظاهری کردم ولی لذت گناه زیر زبانم بود که توبه را هم شکستم

دوباره خود را به فراموشی زدم

و دوباره گناه

گناه

گناه

اما باز تو خدا بودی و خدایی کردی

آبرویم را نبردی

خدایا

کم من قبیح سترته

اما

در دیزی باز بود حیای گربه کجا رفته بود

به قول شاعر(حسن کردی):
توبه ام توبه نشد هر چه که همت کردم
من به ستاری تو سخت جسارت کردم
هر چه تو دوست شدی با من آلوده ولی
بی حیاتر شده با نفس رفاقت کردم